Polimorfizm i funkcje wirtualne

Polimorfizm (polymorphism) pozwala na traktowanie obiektów różnych klas pochodnych za pomocą wskaźnika lub referencji do ich klasy bazowej, co gwarantuje wykonanie odpowiedniej wersji danej metody w czasie wykonywania programu (późne wiązanie / Late Binding).

Funkcje wirtualne: virtual i override

Aby włączyć polimorfizm dla metody, musimy ją zadeklarować ze słowem kluczowym virtual wewnątrz klasy bazowej. W klasach pochodnych używamy specyfikatora override, aby wyraźnie zaznaczyć, że nadpisujemy tę metodę.

class Employee {
public:
    virtual void work() {
        std::cout << "Lavoro generico" << std::endl;
    }
    // WAŻNE: Wirtualny destruktor w klasie bazowej w celu uniknięcia wycieków pamięci
    virtual ~Employee() = default;
};

class Developer : public Employee {
public:
    void work() override {
        std::cout << "Scrittura codice in C++" << std::endl;
    }
};

Używając wskaźników do klasy bazowej, C++ wywoła odpowiednią metodę w czasie wykonywania programu:

Employee* emp = new Developer();
emp->work(); // Stampa "Scrittura codice in C++" invece di "Lavoro generico"
delete emp;

Klasy abstrakcyjne i czyste funkcje wirtualne

Czysta funkcja wirtualna (pure virtual function) to wirtualna funkcja składowa zadeklarowana z = 0 na końcu. Reprezentuje ona formalny kontrakt: klasa bazowa nie dostarcza żadnej implementacji, delegując ją w całości do podklas.

Klasa zawierająca przynajmniej jedną czystą funkcję wirtualną nazywana jest klasą abstrakcyjną i nie można utworzyć jej instancji bezpośrednio.

class Instrument {
public:
    virtual void play() = 0; // Virtuale pura
    virtual ~Instrument() = default;
};

class Piano : public Instrument {
public:
    void play() override {
        std::cout << "Suono del pianoforte..." << std::endl;
    }
};

Spróbuj sam