Slices: idiomatyczna struktura

Wycinek to najczęściej używana struktura danych w Go: widok dynamiczny nad bazową tablicą. Składnia: []T. W przeciwieństwie do tablic długość wynosi nie jest częścią typu i możesz go rozwijać za pomocą append.

Anatomia plasterka

Wewnętrznie plasterek jest strukturą składającą się z trzech pól:

• wskaźnik do pierwszego elementu w tablicy bazowej
• a długość (len): liczba widocznych elementów
• pojemność (cap): elementy dostępne od początku widoku na koniec podstawowej tablicy

s := []int{10, 20, 30}
fmt.Println(len(s), cap(s)) // 3 3

Tworzenie

a := []int{1, 2, 3}          // literal
b := make([]int, 3)          // [0 0 0]   len=3 cap=3
c := make([]int, 3, 10)      // len=3 cap=10 (reserved)
var d []int                  // nil slice: len=0 cap=0, still usable with append

append: zawsze przypisuj wynik

append dodaje elementy i zwraca nowy wycinek (potencjalnie przydzielenie nowej tablicy, jeśli jej pojemność jest niewystarczająca):

s := []int{1, 2, 3}
s = append(s, 4)              // [1 2 3 4]
s = append(s, 5, 6, 7)        // append multiple elements
s = append(s, altra...)       // concatenate another slice (spread)

Wyrażenie plasterka s[a:b]

Wyodrębnia podkawałek z a (włącznie) do b (wyłącznie):

s := []int{10, 20, 30, 40, 50}
sub := s[1:4]              // [20 30 40]
inizio := s[:2]            // [10 20]
fine := s[3:]              // [40 50]
intera := s[:]             // [10 20 30 40 50]

Pod-plasterki współdzielą podstawową tablicę z oryginalnym plasterkiem: mutacje poprzez sub[i] = ... są widoczne również w s.

Pułapka: udostępnianie tablicy

s := []int{1, 2, 3, 4}
sub := s[0:2]
sub[0] = 99
fmt.Println(s)             // [99 2 3 4] — modified!

Aby uzyskać niezależną kopię, użyj copy lub append:

out := make([]int, len(sub))
copy(out, sub)

Spróbuj

s := []int{1, 2, 3}
// (a) s = append(s, 4)
// (b) append(s, 4)

Podsumowanie

• []T: dynamiczny widok tablicy; potrójny (ptr, len, cap).
• make([]T, len, cap) do wstępnej alokacji; var s []T dla użytecznego kawałka zerowego.
• s = append(s, ...): ZAWSZE przypisuj wynik.
• s[a:b] dzieli podstawową tablicę: copy(...) dla niezależnych kopii.
• Kawałek nil = OK do odczytu/zakresu/dołączenia; zupełnie inna niż mapa zerowa.