Walidacja adresu e-mail

„Prawidłowa” walidacja adresu e-mail to znacznie trudniejszy problem, niż się wydaje: standard RFC 5322 to prawdziwy potwór. W praktyce wybieramy wzorzec wystarczająco dobry, który akceptuje typowe przypadki i odrzuca te ewidentnie błędne.

Pattern: ^[\w.+-]+@[\w-]+(?:\.[\w-]+)+$

• [\w.+-]+ -- część lokalna: litery, cyfry, _, ., +, -.
• @ -- separator.
• [\w-]+(?:\.[\w-]+)+ -- domena + co najmniej jedna domena najwyższego poziomu (TLD) rozdzielone kropką ..

Co akceptuje: mario.rossi@example.com, foo+bar@sub.example.co.uk, user_123@test-domain.io.

Co odrzuca: mario@, @example.com, mario@example (brak TLD), spacje.

Kompromisy

Powyższy wzorzec nie akceptuje:

• Ciągów w cudzysłowach "strange (things)"@example.com (RFC na to zezwala).
• Domen ze znakami Unicode (\u00fcber@m\u00fcnchen.de).
• Bardzo długich TLD, które nie pasują do klasy \w (np. domen międzynarodowych).

Jeśli ich potrzebujesz, rozszerz klasę znaków do \p{L} z flagą u lub skorzystaj ze specjalistycznej biblioteki.

Kompromisy i najlepsze praktyki w walidacji e-maili

Żadne wyrażenie regularne nie gwarantuje, że adres e-mail rzeczywiście istnieje. Zbyt skomplikowane wzorce obniżają wydajność i wykluczają nietypowe, ale poprawne domeny. Lepiej zastosować prosty wzorzec walidacji, aby odrzucić oczywiste błędy, i wysłać kod weryfikacyjny.

Spróbuj sam

Ćwiczenie powtórzeniowe

Dodatkowe wyzwanie