Struktura programu

COBOL (Common Business-Oriented Language) to jeden z najdłużej istniejących języków programowania w historii, zaprojektowany specjalnie z myślą o aplikacjach biznesowych i finansowych. W przeciwieństwie do nowoczesnych języków posiada formalną i sztywną strukturę podzieloną na sekcje zwane dywizjami (Divisions).

Stały format i obszary zapisu

W tradycyjnych plikach źródłowych COBOL każda linia jest podzielona na określone obszary w oparciu o kolumny:

• Kolumny 1-6 (Sequence Area): Historycznie używany do numerowania kart perforowanych. Dziś zazwyczaj pozostaje pusty.
• Kolumna 7 (Indicator Area): Służy do oznaczania komentarzy poprzez wstawienie gwiazdki *.
• Kolumny 8-11 (Area A): Tutaj zaczynają się nagłówki sekcji (divisions), sekcji (sections) i paragrafów.
• Kolumny 12-72 (Area B): Tutaj pisze się właściwe instrukcje programu (takie jak DISPLAY, MOVE itp.).
• Kolumny 73-80 (Identification Area): Historycznie ignorowana przez kompilator, używana do celów wewnętrznych.

W naszych ćwiczeniach będziemy używać uproszczonego, ale spójnego formatowania, oddzielając instrukcje w obszarze B odpowiednią liczbą spacji (zazwyczaj 7 lub 11 spacji w zależności od obszaru).

Cztery główne dywizje

Każdy kompletny program w COBOL-u składa się z czterech obowiązkowych dywizji, które muszą pojawiać się dokładnie w tej kolejności:

1. IDENTIFICATION DIVISION. Zawiera metadane programu, takie jak nazwa programu zdefiniowana za pomocą słowa kluczowego PROGRAM-ID.

2. ENVIRONMENT DIVISION. Określa środowisko, w którym program jest uruchamiany, i kojarzy pliki fizyczne ze zmiennymi wewnętrznymi.

3. DATA DIVISION. Tutaj deklarowane są wszystkie zmienne i struktury danych, z których będzie korzystał program.

4. PROCEDURE DIVISION. Zawiera instrukcje wykonywalne (logikę biznesową). Każdy program musi kończyć się instrukcją STOP RUN., aby zatrzymać wykonywanie.

Spróbuj sam