Typy generyczne i funkcje

Typy generyczne (Generics) pozwalają na pisanie elastycznego kodu wielokrotnego użytku, unikając duplikowania logiki dla różnych typów danych. Zamiast definiować wiele funkcji lub struktur dla różnych typów (jak i32, f64 czy String), możemy użyć parametru typu generycznego, konwencjonalnie oznaczanego literą T.

Kompilator Rusta zarządza typami generycznymi poprzez proces zwany monomorfizacją (monomorfizzazione): podczas kompilacji kompilator generuje kopię kodu generycznego dla każdego konkretnego typu, z którym jest on rzeczywiście używany. W ten sposób nie ma żadnego narzutu wydajnościowego w czasie wykonywania programu.

Funkcje generyczne

Aby zdefiniować funkcję generyczną, umieszczamy parametr typu <T> tuż po nazwie funkcji, a przed listą parametrów:

fn print_value<T: std::fmt::Debug>(value: T) {
    println!("Valore: {:?}", value);
}

W funkcjach generycznych możemy użyć typu generycznego T zarówno dla typów argumentów, jak i dla typu zwracanego:

fn identity<T>(value: T) -> T {
    value
}

Struktury generyczne

Parametry typu generycznego możemy stosować również wewnątrz struktur danych (struct) do definiowania elastycznych pól:

struct KeyValuePair<K, V> {
    key: K,
    value: V,
}

fn main() {
    let pair = KeyValuePair {
        key: String::from("eta"),
        value: 30,
    };
}

W bloku impl dla generycznej struktury musimy zadeklarować parametr typu <T> bezpośrednio po słowie kluczowym impl, aby wskazać, że implementujemy metody na strukturze generycznej:

struct Container<T> {
    value: T,
}

impl<T> Container<T> {
    fn new(value: T) -> Self {
        Container { value }
    }

    fn value(&self) -> &T {
        &self.value
    }
}

Spróbuj sam

Esercizio 1: Struktura Point

Esercizio 2: Odwracanie krotki za pomocą swap

Esercizio 3: Struktura Container