İndeksler ve B-Ağaçları

Bir veritabanı milyonlarca satır arasından tek bir kaydı saniyenin kesirleri kadar sürede nasıl bulabilir?

Varsayılan olarak, SELECT * FROM customers WHERE city = 'Milano' diye sorduğumuzda Postgres'in Sıralı Tarama yapması gerekir: fiziksel olarak tüm tabloyu diskten satır satır okur ve her şehri "Milano" ile karşılaştırır. Bir tablo milyonlarca kayıt barındırdığında bu süreç performansı sekteye uğratır.

Bu darboğazların ana yapısal yanıtı Endeksler'dir.

Endeksler (B-Ağaçlar)

Dizinler tam olarak büyük bir kitabın arkasındaki analitik dizin gibi çalışır. "Milano"dan nerede bahsedildiğini bulmak için kitabın tamamını okumak yerine, "Milano" kelimesinin bizi [p. 45, 114, 230]'ye yönlendirdiği arka sayfalara bakarız. Veritabanları, perde arkasında, eşleşen satırların fiziksel depolamasına doğrudan işaretçiler içeren, söz konusu sütun veya sütunlara göre sıralanan bu ayrı, çok kompakt veri yapısını (genellikle bir "B-Ağacı") oluşturur.

-- Creare un indice semplice
CREATE INDEX idx_customers_city ON customers(city);

Bu tek işlem, arka planda tüm city değerlerini çıkarıp dizine ekleyecek olan Postgres motorunu tetikler. Tamamlandığında, sonraki tüm SELECT ... WHERE city = '...' uçacak!

Birincil anahtarlar ve benzersizlik

Birincil anahtarın (PRIMARY KEY) ve UNIQUE anahtar kurallarının gizli olarak dizinleri kullandığını biliyor muydunuz? Veritabanının, satır eklerken veya değiştirirken bir e-postanın veya kimliğin asla kopyalanmamasını sağlaması gerektiğinden, PostgreSQL bunların üzerinde otomatik olarak örtülü bir B-Tree dizini oluşturur: bu şekilde benzersizlik kontrolleri mikrosaniyeler alır.

Bu nedenle ID alanındaki birleştirmeler inanılmaz derecede performanslıdır.

Bir indeksi bırakmak

Ağır sorguların değiştiğini ve bir dizine asla başvurulmadığını fark ederseniz, onu yok etmek ve hayati alanı geri kazanmak akıllıca olacaktır:

DROP INDEX idx_customers_city;

Sıra sende

İkincil benzersiz dizinleri keşfetme